el-en-yo-in-the-usa.reismee.nl

Prison Break on the road

Onze reis door Michigan loopt vandaag ten einde. Op naar het (warmere) zuiden van dit enorm grote land. Voor we Mt. Pleasant konden verlaten moesten we nog even terug naar ons oude hotel om de sleutel terug te brengen. De aanblik van 28 Tokkies die met blikken eten aan het sjouwen waren bevestigde nogmaals dat we een goede keuze hadden gemaakt om de nacht toch ergens anders door te gaan brengen!!

Gauw wegwezen en op naar het (warmere) zuiden van dit enorm grote land. Maar niet voordat we even langs de gevangenis gingen.... Sommigen wisten dit misschien al, anderen niet, maar ik correspondeer al ruim 10 jaar met iemand die in Amerika in de gevangenis zit. Wat begon als een eh.....liefdadigheidsactie?? Is langszaam uitgegroeid tot wel een soort vriendschap voor zover je daar over kan spreken als er duizenden kilometers tussen twee personen zit en een groot hekwerk. Maar toch voelt het zo als je al zo lang regelmatig brieven en emails uitwisselt. Vanaf het begin af aan heb ik gezegd, als ik de loterij win dan kom ik je opzoeken. Nou, die win ik natuurlijk nooit, maar het toeval wil dat we vandaag echt in de buurt waren en dan was het natuurlijk DE kans om toch een keer op bezoek te gaan. Een hoop geregel van te voren want zomaar even aanbellen en vragen of je naar binnen mag, dat werkt natuurlijk niet zo. Maar na veel op en neer mailen en formulieren invullen kreeg ik toestemming van de gevangenis directeur om eenmalig op bezoek te komen. Heel bijzonder natuurlijk. En spannend! Ik bedoel...........waar ga je het over hebben..... Om 12u precies stond ik voor de deur van de gevangenis die eerlijk gezegd............gewoon open ging. Net als de meeste deuren eigenlijk..... Binnen moest ik me registeren als bezoeker, sjaal af en in een locker en wachten tot ik binnen geroepen werd. Dat duurde hooguit 10 minuten en na een uitgebreide security check die meer interesse hadden in mijn Nederlandse paspoort en de onderkant van mijn voeten dan in iets anders werd ik binnen gelaten in de visitors-room. Een meer deprimerendere ruimte dan dat kan ik me eerlijk gezegd niet voorstellen! Vol met mensen en kinderen en in de drukte stond er 1 lange man op die me met een Big Hug begroette. Waar heb je het dan over............weet ik veel, over vanalles! Na 2,5 uur waren we eigenlijk nog niet uitgepraat!! Maar wij moesten verder dus nog langer blijven was eigenlijk geen optie. Moet zeggen dat het afscheid best lastig was..........ik ga naar buiten de frisse lucht in en voel de zon op mijn gezicht, terwijl hij zich even helemaal moet laten inspecteren op smokkelwaar............ Zucht.......... Het deed me allemaal meer dan ik had verwacht. Al die jaren was het een naam op papier, en nu is het een persoon geworden.  Diepe indruk heeft dit op mij gemaakt............hele diepe indruk. 

Maar life goes on en  Nashville wacht op ons. We wisten al dat we daar vandaag niet helemaal naar toe zouden rijden maar tot halverwege zouden we wel moeten kunnen komen. En dat is inderdaad gelukt. De auto rijdt prima en het tanken is ook gelukt ( CHRIS!!! I DID IT!!! ) We zitten nu in Indianapolis in een prima hotel. Beetje verouderde kamers maar schoon en ruim en dat is het belangrijkste. Morgen nog " effe"  500km rijden en dan komen we aan in The Country Music City of Nashville!! Ben heel benieuwd!!!!!! We blijven er tot vrijdag dus dan moet genoeg zijn om het e.e.a van deze stad te gaan zien!!

Het is inmiddels gelukt om wat foto's van de camera op de telefoon te krijgen, je moet er wat voor over hebben maar ik kan ze eindelijk met jullie delen! 

Leuk dat jullie met ons meelezen en leven!!

Tot de volgende keer!


Groetjes Ellen x


Reacties

Reacties

Corrie

Bizar verhaal

Helga

Wat een prachtige verhalen van een hele bijzondere reis zo te lezen. Leuk dat we een beetje mee mogen genieten!

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!